fbpx

Γ. Μαυρογιώργος: όταν η υπουργός Παιδείας γίνεται ολετήρας της εκπαίδευσης

Facebook
Twitter
Telegram
Email

Μόλις που ξεμυτίζουμε από την αθλιότητα της καραντίνας, η αυταρχική υπουργός Παιδείας και η επιτελική κυβέρνηση σπεύδουν να κάνουν άνω-κάτω τη δημόσια εκπαίδευση, τους μαθητές/τριες και τους δασκάλους/ες τους, που δεν έχουν καν προλάβει να συνέλθουν από την αναστάτωση που επιβλήθηκε και τη δοκιμασία των αλλοπρόσαλλων νεο-συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων μέτρων διαχείρισης της πανδημίας.

Αυτό συνιστά μια ανάλγητη πρόκληση και ξεκάθαρη προσβολή της αξιοπρέπειας μαθητών/τριών και δασκάλων που αντιμετωπίζονται ως πειραματόζωα μιας ανερμάτιστης κι αυταρχικής εκπαιδευτικής πολιτικής.

Αντί να ιεραρχούν τις καυτές προτεραιότητες που έχει αναδείξει η οδυνηρή μνημονιακή εμπειρία και η μέχρι τώρα δοκιμασία της λεγόμενης πανδημίας όσο και της επερχόμενης μεγάλης κοινωνικής εξαθλίωσης, επιδίδονται σε επίδειξη πυγμής και αποφασιστικότητας στο να επιφέρουν θανατηφόρα συντηρητικά κι απαρχαιωμένα χτυπήματα στο σώμα της εκπαίδευσης. Η υπουργός Παιδείας, με λίγα λόγια, διαγράφει και εξαφανίζει επί χάρτου τη μνημονιακή περιπέτεια, τη δοκιμασία της πανδημίας και την ουρά αυτών που έρχονται.

Πριν από χρόνια (2008), στην «Ημέρα  των Γραμμάτων» στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων είχα επιλέξει ως θέμα της ομιλίας μου «Η Ημέρα των Γραμμάτων και ο Διάλογος για την παιδεία: Ευφημισμοί, Συναίνεση και Αντιθέσεις».

Είχα υποστηρίξει ότι όπως είναι τα πράγματα, μάλλον ο διαρκής εθνικός διάλογος για την παιδεία δεν είναι παρά ένας αρκετά επεξεργασμένος ευφημισμός που αξιοποιείται, πέραν των άλλων, και για πολυμέτωπη και επιθετική δυσφήμιση. Αυτή είναι απαραίτητη για την επιχειρούμενη αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Ωστόσο, ευφημισμός και δυσφήμιση δεν μπορούν να εξασφαλίσουν συναίνεση. Αντιθέτως, πυροδοτούν το χορό νέων αντιθέσεων και αντιφάσεων Αυτές, με τη σειρά τους, επιλύονται μόνο με την εισβολή του κοινωνικού στο περιεχόμενο των νόμων που ψηφίζονται. Η εκπαιδευτική αλλαγή δεν υπακούει σε «τσελεμεντέ» εκπαιδευτικής πολιτικής και σε νόμους.

Είναι βέβαιο πως αυτοί που κατέχουν την εξουσία έχουν τη δυνατότητα να κάνουν διάλογο διαρκείας και να επιβάλλουν νομοθετικά την αλλαγή, όμως συγχέουν τη νομοθετική ρύθμιση με τη διαδικασία της εκπαιδευτικής αλλαγής που είναι κατ’ εξοχήν συγκρουσιακή και αντιφατική κοινωνική διαδικασία.

Αυτό το ξέρουν οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί, γι αυτό και με δική τους επιλογή πολλοί νόμοι ακυρώνονται στην πράξη. Ενδιαφέρον έχει να παρακολουθήσουμε τον έκταση και το βαθμό στον οποίο οι νόμοι για την εκπαίδευση εφαρμόστηκαν ή εφαρμόζονται. Σε συνεδρίαση της Συγκλήτου το 2007 είχε κατατεθεί πρόταση από το συνδικαλιστικό μας όργανο και από συγκεκριμένες φοιτητικές παρατάξεις να μην εφαρμοστεί ο τελευταίος νόμος για τα Πανεπιστήμια.

Δε θα μπορούσε να ψηφιστεί μια τέτοια πρόταση. Ο νόμος αυτός φέρνει τη σφραγίδα ενός διαλόγου-ευφημισμού που κράτησε αρκετά και συνδέθηκε με κοινωνικές κινητοποιήσεις της Πανεπιστημιακής κοινότητας. Δοκιμάστηκε στην πράξη για έναν χρόνο και η εφαρμογή του εξελίχθηκε σε μια ιδιαιτέρως συγκρουσιακή και αντιφατική διαδικασία. Αυτή ήταν που έδωσε και το πραγματικό περιεχόμενο στις όποιες αλλαγές επιχειρήθηκαν. Αυτή ανέδειξε τα πολλά αδιέξοδα και το νέο χορό των αντιφάσεων.

Καταληκτικά, θα έλεγα ότι η άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής δεν είναι υπόθεση νόμων. Οι νόμοι ακυρώνονται με την εισβολή της κοινωνικής δυναμικής στο κανονιστικό και στο θεσμικό. Πολύ περισσότερο, αυτό συμβαίνει όταν παραβλέπονται και υποβαθμίζονται οι προτεραιότητες που προκύπτουν από τις υφιστάμενες υλικές και κοινωνικές συνθήκες που έχουν προκαλέσει οι μνημονιακές πολιτικές και οι πολιτικές διαχείρισης μιας πανδημίας που αρχίζει να δαγκώνει.

Κυρία υπουργέ! Να ξέρετε ότι προκαλείτε κοινωνικό πόλεμο και θα τον έχετε. Η κυβέρνησή σας μπορεί να ανησυχεί για τα επεισόδια και την προκλητική κινητικότητα στον Έβρο και στο Αιγαίο, αλλά φοβάμαι αλλού τον πυροδοτείτε. Είστε πολύ κατώτεροι των δύσκολων περιστάσεων στις οποίες βρίσκεται η ελληνική κοινωνία και η ελληνική εκπαίδευση.

Το πεδίο της εκπαίδευσης δεν προσφέρεται για επένδυση και μπουλντόζες. Η επιβολή του σχολείου της αγοράς που ονειρεύεστε δεν έχει καμιά θέση στην Ελλάδα. Η ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης είναι γεμάτη από νεκροταφεία νόμων που έμεινα ανεφάρμοστοι επειδή νομοθετούσαν τη συντήρηση και την οπισθοδρόμηση.

Μια οπισθοδρόμηση που ο εκλεκτός σας και επικεφαλής του ΙΕΠ, φρόντισε -πριν ακόμα διοριστεί- να μας την εξωραΐσει με λογοπαίγνια και τερτίπια. Θα μείνετε στην ιστορία ως μια υπουργός, εχθρός της εκπαίδευσης και της παιδείας όπως και κάποια άλλη προκάτοχος, η Άννα της φωτοτυπίας και της Coca-Cola…

* ο Γιώργος Μαυρογιώργος είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

(Visited 11 times, 1 visits today)

Περισσότερα